Praktisch werkt het ook goed uit. Deze site is een goed middel voor mijn … tja hoe zal ik dit proces noemen? In ieder geval heb ik nu weer een blogje!

Link naar de tekst

Hieronder twee van mijn reacties op de site www.innovatieforganiseren.nl

Reactie 1
HNW is voor mij een ver van mijn bed show. Logisch ook, want ik werk in de zorg (Beschermd wonen) en dan is bijvoorbeeld thuiswerken niet een oplossing, als mijn cliënten mij nodig hebben in hun eigen omgeving.

Sterker nog, de hele welzijnssector moet meer presteren met minder geld, meer doen, meer verantwoorden (zoals tijd schrijven) en een kwaliteitsverbetering waar maken. Dit alles zijn op zich goede ontwikkelingen. Al merk ik regelmatig het gevoel het ouderwetse bedrijfsleven te zijn binnengestapt…

Aan de andere kant: ik zet naar eigen inzicht mijn te werken uren in, voor mij is deze vrijheid een vanzelfsprekendheid.

Wanneer verschillen sectoren nieuwsgierig worden naar elkaars manier van werken, dan schat ik in dat er veel van elkaar te leren valt. Hierdoor zou het nieuwe werken echt van de grond kunnen komen. “Zeg, hoe doen jullie dat eigenlijk daar?” En hop, weer een wiel erbij die je niet hoeft uit te vinden. Met de huidige technologie van sociale netwerken, is een dergelijke stap zetten een piece of cake.

reactie 2
Bedenk me net… Is het niet een beetje naïef om te denken dat een nieuwe manier van werken begint met het aanpassen van gedrag op de werkvloer? Alsof het werk de start is van… ja van wat? We leven toch? en daarbinnen werken we, zodat we ons leven goed invullen en het kunnen financieren. Omdat werk ons structuur biedt en status en aanzien en contacten.. Werk is dus een middel. Als je een breder perspectief neemt en dus een andere context, dan kom ik uit op: kiezen voor een ander bewustzijn, een andere manier van leven, een nieuwe manier van met elkaar omgaan (integerheid, transparantie, vertrouwen, positief, constructief, synergetisch)… …Als wereldbevolking eenzelfde visie nastreven (ik maak het bewust even heel groot) . Als al dit soort onderwerpen op orde komen, vloeit daar automatisch uit voort dat mensen ook op een andere manier naar hun werk gaan en hun werk doen. (En leidinggevenden een andere bejegening hebben, aandeelhouders niet voor winst maar voor duurzaamheid gaan, marktwerking is vervangen door een natuurlijker proces dat wél werkt…) Maar goed, de komende dertig jaar zal deze visie een ondergeschoven kindje blijven en blijven we met elkaar fragmentarisch allerlei vernieuwingen uitproberen tot we echt niet meer verder kunnen. Ik ben geduldig. Tegen die tijd haak ik wel weer aan. Tot die tijd hoop ik een her en der wat zinnigs tegen te sputteren.

Het nieuwe werken dus. Ik ben benieuwd. Graag verwijs ik nog even naar een mooie metafoor die hier gedeeltelijk op aansluit. Een verhaal dat ik in 2004 op nederlands.nl plaatste met als titel ‘Tegen het licht in’

Over tijd gesproken: ik heb vandaag van 8.30 tot 21.00 gewerkt. Vier uur overgewerkt voor ‘de goede zaak’. Wat is goed? Waarom doe ik zoiets? Ik krijg er niets extra’s voor. Ik krijg er tijd voor terug. En wat heb ik daar aan? Maar dit terzijde.

Werkelijkheid <-->TIJD< --> Realiteit
Deze begrippen zijn met elkaar verstrengeld. Hoe de realiteit door mensen wordt beleefd, maakt hoe ieders werkelijkheid eruit ziet. De tijd heeft hierin een structurende factor. Dit gebeurde er op dat moment, daarna kwam die en die binnen en toen… Alles komt netjes na elkaar. Omdat tijd zorgt voor chronologie, geeft tijd aan de mens grip, structuur, context en samenhang (of zijn deze laatste twee hetzelfde?). De mens kan de realiteit volgen, er aan meedoen en het ook nog eens terug vertellen.

Wij mensen hebben een ingebouwd programma dat wij de tijd ervaren als iets dat per seconde voortschrijdt. Dat is onze werkelijkheid. We beginnen met leven en na zo’n twee jaar beginnen we ons leven te onthouden en schrijven we onze eigen geschiedenis. Onze jeugd duurt in onze beleving eeuwen. Hoe komt dat? Ik heb wel eens gehoord vanwege de hartslag van kinderen die sneller klopt. Deze snelle hartslag dient als referentie voor de tijd, waardoor de ‘belevingstijd’ langzamer lijkt te gaan. In ieder geval weet ik dat we op onze jeugd het langste terug kijken in ons leven. Wanneer je 80 jaar oud wordt, heb je 65 jaar kunnen mijmeren over je jeugd… Of zou door deze lange herinnering op een of andere manier invloed kunnen hebben op de tijdsbeleving van je jeugd? In dat geval draaien we de volgorde als een zandloper om. Iedereen weet met welk gemak je die kan omdraaien. Als we dat met een zandloper zo makkelijk kunnen, waarom dan niet met andere dingen? We houden maar al te graag vast aan onze beleving dat de tijd van verleden naar toekomst loopt. Zoek eens op youtube naar stil de tijd van Joke J Hermsen en je zult zien dat de oude Grieken er een andere filosofie op nahielden.

De werkelijkheid in een SuperUSB-stick
Stel je eens voor. De werkelijkheid met alle gegevens en data zetten we op een SuperUSB-stick met voldoende memory. Om deze data van de werkelijkheid als mens te kunnen lezen hebben we een driver nodig. (Een driver is een klein aansturingsprogrammaatje dat zorgt dat een computer een proces juist uitvoert). Deze driver zorgt ervoor dat we als mens het gevoel krijgen, dat de werkelijkheid synchroon wordt afgespeeld, passend bij onze vorm van tijdsbeleven. Met andere woorden: de werkelijkheid staat op de USBstick op een manier die naar alle tijdsdimensies uitbreidt. Er is geen begin en geen einde, alles staat erop. Nu is het bijzondere aan de data op deze USB-stick, dat deze werkelijkheid zichzelf kan herscheppen of herstructureren. Als er een schakeltje anders komt te staan, dan werkt dat naar alle kanten door. Immers, de werkelijkheid is de werkelijkheid, geen detail wordt over het hoofd gezien. Alles staat vastgelegd en heeft op ditzelfde alles invloed. Dit vastleggen is een kwestie van nullen en enen, of van waardes, of van trillingen, energie of iets waar ik geen verstand van heb. Wat ik wel weet dat een waardewisseling zo gepiept is. Een kantelmoment is zo gemaakt en iedereen weet dat je met 1 dominosteen (en een dooie mus) een hele fabriekshal uren kan laten ratelen. Dus die herscheppende werkelijkheid klinkt stoer, het heeft maar een klein zetje nodig om zich te herschapen, herscheppen, of in welke tijdsvorm zetten we dit werkwoord?

Vergelijk deze superstructuur op de USB-stick met een aards ‘plan van aanpak’, ‘projectplan’ of iets dergelijks. Ooit gehoord dat zo’n plan alle werkelijke factoren had voorzien en voorberekend? Heel vaak duurt een project langer, kost het meer geld, loopt men vertraging op en/of moet men het plan bijstellen? Dit komt natuurlijk omdat niet elke factor vooraf bekend is. Op deze USBstick wel. Want daar is geen vooraf of achteraf. De tijd overschrijdt zichzelf nooit. De enige die in onze beleving altijd op tijd is, dat is de tijd zelf. Maar binnen deze USB-stick speelt tijd helemaal geen rol.

Mensen hebben dus een ingebouwde ‘driver’ waardoor wij synchroon lopen met de tijd. Mensen die in coma liggen missen die driver waarschijnlijk; net zo goed dat we een wekker nodig hebben om ons niet te verslapen; en we met een feestje de tijd wel eens uit het oog verliezen. De mooiste manier om tijd te vergeten -vind ik- is tijdens een activiteit waar we helemaal in opgaan, omdat we uitgedaagd worden, omdat we iets leren, omdat de activiteit niet te makkelijk en niet te moeilijk is, kortom als we in ‘flow’ zijn.

Het is best een raar idee, als je bedenkt dat er geen begin en geen einde is met alles wat je maar bedenken kan. Beide uiteinden zijn in te wisselen. Ik begon aan deze tekst, terwijl tegelijkertijd deze tekst al af is, door jou wordt gelezen, hij bij de drukker ligt in de vorm van een boekje… alles ligt al in een verscholen realiteit te wachten. Nou ja wachten.. wat is wachten als er geen tijd loopt? Da’s dus het mooie van die driver, want die zet alles in logische hapjes achter elkaar. Best knap als je beseft dat er miljarden schakels en interacties, met miljarden schakels en interacties met elkaar weer miljarden schakels en interacties produceren, en dit produceren is ook al werkelijk. Onvoorstelbaar dus. En daarom snappen we er ook zo weinig van. We hebben na 5000 jaar evolutie het begrip ‘tijd’ in de dagelijkse omgang gereduceerd tot fragmentjes van tijd, opgedeeld in een systeem en drie wijzers (of een paar cijfers) die dit systeem voor ons duiden. Seconde na seconde, na seconde. “Hoezo ‘na’?” denk ik dan…

- Toevoeging 2 dagen later: ik hoor op een bijeenkomst over Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) dat de mens zoveel 100 miljard hersencellen heeft en nog een x aantal verbindingscellen, waardoor je ze achterelkaar gelegd (da’s een heel geduldig werkje) 100.000 kilometer aan bedrading kan maken.
Op zich lijkt me dat een mooi aantal om mee te werken, in combinatie met vele schakels die ik hierboven beschreef. –

Doodgaan? Een nieuwe driver gekregen? Geboren worden? Je driver wordt aangezet? Vorige levens? Je nieuwe driver wordt over de oude heen geprogrammeerd? Helderziendheid, je zet je driver nog effectiever in. Intuitie, synchroniciteit, dromen… allemaal onderwerpen die aansluiten bij ‘de beschikbare werkelijkheid van alles’ en de driver die we allemaal hebben om er meer of minder gebruik van te maken. Wat staat ons te wachten in de toekomst? Met andere woorden welke toekomst is er al ergens? Met deze tekst en mijn eigen drivertje, pluk ik een klein stukje tevoorschijn, vanuit het niets, moet ik erbij vertellen. Ik werd met het idee wakker. Grote kans dat dit verhaal niet klopt en dat er vast een mooiere metafoor is, die nog beter past (verzoekje: een meer natuurlijke metafoor graag, ik heb het niet zo op computers). Wat vast staat dat ik deze gedachte van vanochtend heb omgezet naar iets concreets en iets nieuws. Ik heb een schakeltje omgezet en daarmee iets gestopt, of in gang gezet. Who knows?

Verwarrend hè?
Zie de openingstekst: deze cursieve regels hadden eigenlijk hieronder moeten staan en andersom.

Eens kijken of ik het idee waar ik vanochtend mee wakker werd er nog uit kan persen. Voor me ligt een kladblaadje waar ik het in termen en pijlen op heb uitgewerkt. Na drie keer turen begint me wat te dagen. Het is een krabbel over de tijd. Laat ik er aan beginnen…

De leraar zit achter zijn bureau en kijkt de groep rond. Hoe vaak heeft hij nagedacht over de vragen die hij voor vandaag heeft voorbereidt? Welke antwoorden zullen er op zijn bureau belanden? Zou hij er genoegen mee nemen?

De groep denkt na en er hangt een geconcentreerde sfeer binnen de witte muren van de ruimte. De opgegeven vragen van de leraar sturen de groep richting een gedachtestroom waar iedereen op vaart. De ene leerling put makkelijker uit dit moment dan de ander. Wat vast staat is het verschil in ieders inbreng. Elke leerling verhoudt zich anders ten opzichte van deze collectieve gedachtestroom. En nog moeilijker: deze gedachtestroom is niet zo manifest aanwezig als het schoolbord aan de muur. Dit lesuur is een combinatie van tijd, personen, ruimte en energie en vast en zeker meer. Dit alles vind plaats in een lokaal, in een school, in een straat.. en groter wordt het grotere geheel. Het geheel der sommen.

De leraar maakt ook contact met deze zelf gegenereerde gedachtestroom. Heeft hij het zelf door? Hij denkt na over de wijze waarop hij beslissingen neemt. Hoeveel gebeurt in zijn onbewuste? En wat is het dan, dat hem in dit onbewuste leidt? Ineens ziet hij het voor zich. Hij heeft een beeld in zijn hoofd gekregen, dat tot een nieuw inzicht zal leiden. Hij wil het graag delen met zijn leerlingen. Hij schrijft een belangrijke vraag op het bord:

“Waardoor laat het brein zich eigenlijk leiden als het autonoom voor mij zijn beslissingen neemt?”

Iedereen stopt met schrijven.
Graag wil ik van iedereen response, om te kijken of mijn beeld klopt, roept de leraar rond.
Durft de leraar nog te vragen? Durft hij nieuwsgierig en onbevangen te zijn?

De een na de andere leerling steekt zijn vinger op en voegt een stukje toe aan het antwoord dat gezamenlijk op het bord wordt gecreëerd. Er wordt driftig geschreven, geschrapt en toegevoegd. Nadat alle antwoorden zijn gegeven kijkt de leraar teleurgesteld. Ik voel me niet begrepen, zegt hij gelaten. Het lukt me niet om uit te leggen wat ik wil laten zien. Kennelijk reageert iedereen vanuit zijn eigen verhaal en durft dat niet los te laten. Hoe kan ik het jullie nu duidelijk maken? Mijn inzicht. Mijn idee. Mijn beeld?

Een paar leerlingen voelen zich aangesproken en vragen om verheldering. Achterin de hoek zit een leerling te fronsen. Hoezo is het uw beeld tegenover onze antwoorden? U voert mee op onze stroom en onze stroom was uw stroom. Wellicht komen uw vragen van vandaag voort uit de gedachten van gisteren, van ons. Onwil borrelt op en de aandacht van deze leerling verslapt. Buiten begint een hond te blaffen. Er waait een zuchtje wind en hoog aan de hemel komt de lichte silhouet van de maan tevoorschijn. Op het schoolplein loopt een kind. Loopt hij daar alleen? Mag het nog niet naar school? Hoe oud zou het zijn? Het graait in een volle katoenen zak totdat het kleine mollige handje er een knikker uithaalt. Yes! dit is de beste!, zegt het kind tegen de blauwglimmende knikker. Hiermee gaat het lukken. Het kind hurkt en kijkt naar de tegel een paar meter van hem vandaan. Precies in het midden van deze tegel is een uitsparing gemaakt. De knikkerpot. Voor dit kind en dit moment is dit het grote doel.

Een arm zwaait, een pols beweegt mee. Er zwaait iets door de lucht, er land iets op de grond en begint te rollen. Zowel binnen als buiten wordt er iets losgelaten en opgevangen. Er komt iets op gang, waar tegelijkertijd iets anders stagneert. De knikker rolt het potje voorbij en valt tussen twee tegels stil. Het kind krabt achter zijn hoofd en ziet door het raam dat de leraar precies op dat moment hetzelfde doet.

Wilfred belde mij dus. Dat vind ik bijzonder. En we hebben misschien wel bijna een uur gepraat. (Flow). Dat ik nog feiten hoorde over mijn moeders werkzaamheden bij het Rode Kruis was apart om te horen, te bedenken dat zij al 21 jaar is overleden én ik Wilfred voor het eerst van mijn leven sprak. Wilfred mailde me tijdens het gesprek wat dingen door. Een verbluffend filmpje. Een naam van een persoon. En zo rol ik in dit blog van context naar context. De naam van die persoon. Ik googelde hem en kwam uit bij zijn website.

Deze persoon was Hans. Hij plaatste daar een aantal jaren geleden een pdf over ‘Context’. Een filosofisch stuk? Het is zo helder en concreet geschreven, dat ik het haast niet filosofisch vind. Ik wil mij graag verdiepen in filosofische stukken. Te vaak loop ik aan tegen ‘geabstraheerde abstracties die inherent aan het abstraheren, abstractief geconcretiseerd worden tijdens de innerlijke abstracte waarneming van het concrete’, of dergelijke zinnen die mij doen stranden. Dit keer niet. Dit stuk vond ik smullen! Dit stuk kon ik van begin tot einde volgen en eigenmaken, zonder enige tussenkomst van een ondersteunende hulpmiddel. Stond ik op het ideale gezichtspunt? Kwam het door de authenticiteit van het stuk, of de maker? Alle eer naar de schrijver die mij van begin tot einde meevoert naar de context die mij eigenlijk al duidelijk is.

De mens is geen machine
“Het beschouwen van de mens vraagt een andere kijk. Men moet zich hier
in de context begeven. De reis is belangrijker dan het eindpunt van de reis.
In plaats van de kaart te gebruiken, dient men zelf de weg te vinden door
te varen op intuitie en empathie.” (naar Hans Konstapel 2003)

http://hans.wyrdweb.eu/wp-content/uploads/2009/10/In-en-boven-de-context-zonder-plaatjes.pdf

Mijn foto van deze schavuit*

* even een sidestepje

Ik wilde niet treuzelen met een foto maken, vandaar de slechte kwaliteit. Ik had het insect in een glas gedaan, met iets erop. Vervolgens viel mijn dochter en moest naar de eerste hulp. Een dag later werd ik er op geattendeerd door mijn vrouw dat ze wel klaar was met het kijken naar een langzaam stervend insectje op haar bureau. Oeps! Maar gelukkig, hij bewoog nog. Snel een foto en toen buiten los gelaten. Kortom: wil je eens heerlijk verlangzamen en andere mensen aan iets anders laten denken dan de dagelijkse sleur? Ga op pad met de camera, fotografeer de raarste insectjes, zet de weirdste op internet en vraag wat het is. En er is een kans dat ie naar je wordt genoemd, welke Nederlander had dat een tijdje geleden toch meegemaakt?

Cetonia aurata Zwalinalius Vinex , oftewel de Groengoudglimmende Betonborsteltor

Ik ben benieuwd wie de eerste persoon zal zijn, die bij mij iets digitaals koopt! Dat zou het kantelmoment zijn waar ik al heel wat jaartjes over droom.